Zainstaluj aplikację Palestra na swoim urządzeniu

Palestra 10/2026

Funkcja fiskalna kar pieniężnych w polskim prawie karnym skarbowym w świetle weta prezydenckiego

Udostępnij

Abstrakt

Artykuł analizuje weto Prezydenta RP z 2025 r. wobec nowelizacji k.k.s., obniżającej kary za przestępstwa skarbowe. Krytyce poddano uzasadnienie weta, motywowane złym stanem finansów państwa. Autor dowodzi, że prawo karne skarbowe nie pełni funkcji budżetowej, lecz prewencyjną i kompensacyjną.
Wykorzystywanie kar do zasilania budżetu uznano za niedopuszczalne, naruszające zasady konstytucyjne, teorię kary oraz zaufanie obywateli do państwa i zasadę trójpodziału władzy.

Wstęp

Pod koniec sierpnia bieżącego roku Prezydent RP, Karol Nawrocki, wydał ustne oświadczenie uzasadniające wybrane decyzje legislacyjne. Przedstawił w nim między innymi bardzo niepokojący argument tłumaczący odmowę zgody na propozycję obniżenia kar za przestępstwa skarbowe. Prezydent stwierdził: „Ustawy, na których podpisanie się nie zdecydowałem, to przede wszystkim ustawa o krajowym kodeksie skarbowym. Jest w tej ustawie jedno bardzo dobre rozwiązanie deregulacyjne, ale nie godzę się (…) na to, aby w dramatycznej sytuacji polskich finansów publicznych obniżać kary za przestępstwa skarbowePałac Prezydencki. Oświadczenie Prezydenta RP (online), https://youtu.be/urhb4KEvwGw?si=rhTAsNJs00NMcmwc (dostęp: 30.11.2025 r.).”.

Następnie wskazał: „w kolejnych ustawach chcę wprowadzać pancerz budżetowy, pomagać rządowi w kwestii doszczelniania systemu skarbowego. Z całą pewnością tak zaprojektowana ustawa o krajowym kodeksie skarbowym, obniżająca kary za przestępstwa skarbowe, nie może zyskać mojej akceptacji”.

Nowelizacja Kodeksu karnego skarbowego, o której mówił Prezydent, stanowiła element pakietu deregulacyjnego zaproponowanego przez rząd. Na jej mocy obniżone miały zostać górne granice kar za przestępstwa skarbowe o charakterze formalnym, niepowodujące bezpośrednich strat w podatkach, a dotyczące na przykład nieskładania przez zobowiązane podmioty niektórych informacji lub oświadczeń. Górne granice kary miały ulec zmniejszeniu (w zależności od danego przestępstwa) z 720 stawek dziennych (44 792 640 zł) na 480 stawek dziennych (29 861 760 zł) lub 240 stawek dziennych (14 930 880 zł) oraz z 240 stawek dziennych na 120 stawek dziennych (7 465 440 zł).

W związku z zawetowaniem zmian, Prezydent poza wypowiedzią medialną wydał w trybie art. 122 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej PolskiejKonstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 2.04.1997 r. (Dz.U. z 1997 r. nr 78 poz. 483). umotywowany wniosekOdnośnik do wniosku: https://www.prezydent.pl/storage/file/core_files/2025/8/25/4e5289126e3a5986536b731eb1e8f03a/ Wniosek%20Prezydenta%20KKS.pdf (dalej: Wniosek), przekazujący ustawę Sejmowi do ponownego rozpatrzenia. W piśmie tym przedstawiono znacznie bardziej wyważoną i rzeczową argumentację. Prezydent wskazał między innymi, że w uzasadnieniu projektu zmian nie zawarto historycznej analizy dotyczącej liczby wszczętych postępowań i prawomocnych skazań za przestępstwa objęte propozycją zmniejszenia kar. Podkreślił również, że bez względu na formalny charakter tych czynów, służą one ochronie dobra, jakim jest mienie Skarbu Państwa. We Wniosku podniesiono także, iż propozycja nie uwzględnia analizy spójności sankcji karnych za wszystkie przestępstwa formalne w Kodeksie karnym skarbowymUstawa z 10.09.1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz.U. z 1999 r. nr 83 poz. 930), dalej: k.k.s., projektodawca utrzymał bowiem wysokie sankcje wobec innych przestępstw tego typu.

Co prawda Prezydent pozytywnie ocenił propozycję depenalizacji odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe z art. 31 Ordynacji podatkowej, jednak z uwagi na brak w polskim systemie prawnym instytucji weta selektywnego, zmuszony był zawetować całą ustawę deregulacyjną. W podsumowaniu odniósł się dodatkowo do budżetowych powodów weta, które w mojej ocenie budzą ogromne wątpliwości: „Wobec powyższego oraz mając na uwadze istniejącą lukę VAT, spadek wpływów z podatku dochodowego od osób prawnych, powszechnie postulowaną potrzebę optymalizacji podstawy opodatkowania w grupach kapitałowych oraz historyczny deficyt budżetu państwa, w mojej opinii ustawa z dnia 25 lipca 2025 r. nie powinna stać się częścią obowiązującego porządku prawnego”.

Cele i funkcje prawa karnego skarbowego

Funkcje prawa karnego skarbowego

Prawo karne skarbowe stanowi wyspecjalizowaną dziedzinę powszechnego prawa karnego. Jest to zbiór norm określających m.in. zasady odpowiedzialności karnej za wykroczenia i przestępstwa skarbowe, przy czym sam k.k.s. jest regulacją kompleksową, obejmującą prawo materialne, procesowe i wykonawcze. Przedmiotem ochrony tej gałęzi prawa jest w dużym uogólnieniu finansowy interes Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, innego uprawnionego podmiotu, a także Unii Europejskiej. Prawo karne skarbowe obejmuje zatem różne dziedziny prawa finansowego, wśród których na plan pierwszy wysuwa się prawo podatkowe, a więc kwestie związane z funkcjonowaniem i egzekwowaniem danin publicznych. Należy jednak pamiętać, że prawo karne skarbowe zdecydowanie nie jest działem prawa finansowego czy administracyjnego.

Nie jest to również uniwersalna dziedzina prawa karnego, a wręcz przeciwnie – jej zasięg jest ograniczonyO. Włodkowski, Prawo karne skarbowe. Schematy. Tabele, Komentarze. Orzecznictwo. Testy. Kazusy, Warszawa 2021, s. 31.. Z tej charakterystyki wynika istotna specyfika celów i sposobu funkcjonowania omawianej gałęzi prawa. Na podstawie art. 113 § 1 k.k.s. w postępowaniu o przestępstwa i wykroczenia skarbowe stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnegoUstawa z 6.06.1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2026 r. poz. 490 ze zm.), dalej: k.p.k., jeżeli przepisy k.k.s. nie stanowią inaczej. W związku z tym w procedurze karnej skarbowej zastosowanie znajdą cele postępowania karnego wymienione w art. 2 § 1 k.p.k. Ponadto ustawodawca wprowadził, na mocy art. 114 § 1 k.k.s., cel specyficzny dla tego rodzaju procedury, jakim jest dążenie do wyrównania uszczerbku finansowego Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub innego uprawnionego podmiotu, spowodowanego danym czynem zabronionym. Wskazuje się wręcz, że tak pojęty cel karno-skarbowy jest celem zasadniczym tego postępowaniaA. Bułat (w:) Kodeks karny skarbowy. Komentarz, wyd. II, red. I. Zgoliński, Warszawa 2021, art. 114..

Egzekwowanie należności publicznoprawnych i wyrównanie uszczerbku finansowego wierzycieli publicznych stanowi priorytet względem represji karnejA. Soja (w:) Kodeks karny skarbowy. Komentarz, red. J. Błachut, G. Keler, A. Soja, Warszawa 2024, art. 114.. Postępowanie karne skarbowe ma nie tylko doprowadzić do sprawiedliwego ukarania sprawcy, ale również skłonić go za pomocą odpowiednich instrumentów do dobrowolnego wyrównania uszczerbku dokonanego na szkodę Skarbu Państwa lub innych ustawowo wskazanych podmiotów.P. Tyszka, Zadania prawa karnego skarbowego i praktyczne możliwości ich realizacji, „Prawo i Prokuratura” 2007/1, s. 102.

Wyróżnia się następujące funkcje prawa karnego skarbowego: ochronną, prewencyjną, egzekucyjną, gwarancyjną i represyjnąO. Włodkowski, Prawo karne skarbowe…, s. 34.. Funkcja ochronna przejawia się w zabezpieczaniu interesów finansowych uprawnionych podmiotów (Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, Unii Europejskiej). Poprzez narzędzia określone w kodeksie prawo to oddziałuje na społeczeństwo prewencyjnie, zapobiegając zaistnieniu potencjalnych przestępstw i wykroczeń.

Funkcja egzekucyjna (określana niekiedy jako egzekucyjno-kompensacyjna) zapewnia Skarbowi Państwa odzyskanie uszczuplonych należności publicznoprawnych, ale również gwarantuje posłuszeństwo nakazom i zakazom prawa finansowego. Egzekucji tych należności służą środki oddziaływania karnego określone w k.k.s.J. Sawicki, G. Skowronek, Prawo karne skarbowe. Zagadnienia materialnoprawne, procesowe i wykonawcze, Warszawa 2021, s. 25.Z kolei istotą funkcji gwarancyjnej jest zabezpieczenie jednostki przed nadmierną i nieuprawnioną ingerencją organów państwowych pod pretekstem realizacji funkcji ochronnejK. Czichy, Funkcja gwarancyjna prawa karnego skarbowego, „Studia Prawnicze KUL” 2016/2(66), s. 33., a także przed dowolnością decyzyjną tych organów. Funkcja ta zakreśla warunki i granice stosowania prawa karnego skarbowegoV. Konarska-Wrzosek, J. Skorupka, T. Oczkowski, Prawo i postępowanie karne skarbowe, Warszawa 2025, s. 29..

Ostatnią z wymienionych funkcji jest funkcja represyjna, sprowadzająca się do pociągnięcia sprawcy wykroczenia lub przestępstwa skarbowego do określonej odpowiedzialnościJ. Sawicki, G. Skowronek, Prawo karne skarbowe…, s. 24..

Kara

Z prawem karnym sensu largo i prawem karnym skarbowym nieodłącznie związane jest pojęcie kary. Karą za przestępstwa skarbowe jest m.in. grzywna w stawkach dziennych (art. 22 § 1 pkt 1 k.k.s.). Wniosek i wypowiedzi Prezydenta odnoszą się zatem ściśle do tego rodzaju sankcji.

Wyrazem odrębności prawa karnego skarbowego od prawa karnego jest fakt, że na gruncie kodeksu karnego przestępstwa umyślne są zagrożone karą pozbawienia wolnościPamiętać należy, że wypadki mniejszej wagi zawierają w zakresie sankcji kary alternatywne takie, jak kara grzywny, kara ogra- niczenia wolności czy też kara pozbawienia wolności.. Z kolei wszystkie przestępstwa karnoskarbowe zagrożone są karą grzywny, co przemawia w pewnym stopniu za prymatem celu kompensacyjno-egzekucyjnego nad represyjnym. Być może to właśnie ta różnica rodzi tendencje władzy wykonawczej do traktowania grzywien karnoskarbowych jako elementu zasilającego budżet państwa. Tymczasem celem nadania karze grzywny specjalnej wagi jest uniemożliwienie sprawcy uzyskania jakiejkolwiek korzyści ekonomicznej, a także zniechęcenie do popełniania czynów zabronionych poprzez podkreślenie ich nieopłacalnościJ. Sawicki, G. Skowronek, Prawo karne skarbowe…, s. 110–111..

Z pozoru proste zagadnienia poruszane w niniejszym artykule mają w tle rozległą gałąź teoretycznej myśli prawnej zwaną penologią (nauką o karze kryminalnej). Pomijając historyczny przegląd tego pojęcia w myśli powszechnej, skoncentrujemy się na koncepcjach stanowiących bazę polskiego porządku karnego.

Przede wszystkim należy wskazać, że kara (w jakiejkolwiek formie, w ujęciu prawa karnego lub karnego skarbowego) jest złem stosowanym w celu wykluczenia przyszłej szkodyJeden z ważniejszych teoretyków kary pisał: „W znaczeniu, które jej tu nadajemy [karze], jest ona sztucznym następstwem, przy- wiązanym do przestępczego czynu przez władzę państwową w jednym wypadku, z tą myślą, aby w innych wypadkach nie dopuścić do powtarzania się zdarzeń podobnych do szkodliwej części naturalnych następstw takiego czynu”, J. Bentham, Wprowadzenie do zasad moralności i prawodawstwa, tłum. B. Nawroczyński, Warszawa 1958, s. 235.. Zgodnie z myślą J. BenthamaPamiętać należy, że koncepcja Benthama wchodzi w zakres tzw. teorii względnych kary, podkreślających jej charakter prewencyjny. Na przeciwnym biegunie stoją teorie bezwzględne, kładące nacisk na funkcję kary jako odpłaty za przestępstwo. L. Gardocki wskazuje, że współcześnie główną funkcją kary jest raczej jej charakter prewencyjny, zob. L. Gardocki, Prawo karne, Warszawa 2008, s. 170., jeśli prawodawcy posługują się karą, powinni przyjąć, że stosuje się ją jedynie wtedy, gdy można racjonalnie oczekiwać wykluczenia dzięki niej większego zła.J. Utrat-Milecki, Podstawy penologii. Teoria kary, Warszawa 2006, s. 176. Kara nigdy nie jest dobrem samym w sobie, lecz zawsze pozostaje usprawiedliwionym złem (świadomie zadanym cierpieniem), dlatego jedynym jej uzasadnieniem jest powstrzymanie zła większegoJ. Utrat-Milecki, Podstawy penologii…, s. 180.. Pełni ona zatem funkcje kontrolne i ma prowadzić do eliminacji lub ograniczenia przestępczości. Teoria Benthama w żadnym momencie nie zakłada funkcji budżetowej karyPod pojęciem funkcji budżetowej kary rozumie się funkcję zasilania budżetu państwa.. Funkcja ta w jego koncepcji w ogóle nie występuje.

W podobnym duchu wypowiadał się inny przedstawiciel myśli oświeceniowej, Cesare Beccaria. Twierdził on, że jedynym celem kary jest jej użyteczność w procesie prewencji ogólnej iszczególnej,S. Salmonowicz, Cesare Beccaria (1738–1794). Sylwetka i dzieło, „Analecta” 4/2(8) 1995, s. 12. nie odwołując się do jakichkolwiek funkcji budżetowych. W skrócie Beccaria przedstawia regułę karania następująco: „Kara, aby nie była gwałtem jednej, lub kilku osób, przeciwko obywatelowi, powinna być publiczna, prędka, potrzebna, najmniejsza, ile być może proporcjonalna do zbrodni, i przepisana prawemC. Beccaria, O przestępstwach i karach. Wykład z francuskiego na język polski, tłum. T. Waga, Brzeg 1772.”. W regule tej rzuca się w oczy ścisłe powiązanie kary z samym czynem. Wymierzanie kar (oraz ich stanowienie w ustawie) nie powinno być zatem powiązane z troską o budżet państwa. Nawet jeśli jest to kara finansowa, winna ona spełniać przede wszystkim przesłankę proporcjonalności do popełnionego czynu. Jakiekolwiek wiązanie wysokości kary finansowej ze stanem budżetu jest tu bezzasadne.

Historyczne poglądy czołowych polskich przedstawicieli doktryny prawa karnego (np. R. Hubego, E. Krzymuskiego, J. Makarewicza, M. Cieślaka) w żadnym momencie nie utożsamiają celu kary z funkcją finansowąZob. J. Warylewski, Kara. Podstawy filozoficzne i historyczne, Gdańsk 2007, s. 62–67.. L. Gardocki wskazuje, że współcześnie reprezentowane są przede wszystkim mieszane teorie kary, co oznacza, że przypisuje się jej rolę sprawiedliwej odpłaty za czyn, przy jednoczesnym pełnieniu funkcji prewencyjnychL. Gardocki, Prawo…, s. 170..

Jak wskazano wcześniej, prawo karne skarbowe posiada swoją specyfikę. W perspektywie rozważań o karze należy podkreślić, że „filozofia represji karnej skarbowej jest na wskroś pragmatyczna, utylitarna i oparta na priorytecie celu egzekucyjno-kompensacyjnego przed represjąZ. Siwik, Kodeks karny skarbowy. Ogólne zasady odpowiedzialności i karania, „Przegląd Podatkowy” 1999/12, s. 31.”. Rola kary w tej gałęzi prawa odsuwa się od represji w kierunku egzekucji. Głównym celem jest naprawienie uszczerbku finansowego Skarbu Państwa (i innych uprawnionych podmiotów), stąd w prawie karnym skarbowym występuje rozwinięta degresja karania. Jej przykładem jest instytucja czynnego żalu, dzięki której sprawca, ujawniając fakt popełnienia czynu zabronionego wraz z jego okolicznościami oraz regulując uszczerbek finansowy, zyskuje całkowitą bezkarność (z zastrzeżeniem, że nie zostaje wyłączona wina i bezprawność czynuM.R. Tużnik, Instytucja czynnego żalu w świetle ostatnich zmian w kodeksie karnym skarbowym, „Ius Novum” 2024, vol. 18, nr 2, s. 73.).

Kara jawi się zatem jako element dodatkowy, niekluczowy i wtórny wobec realizacji innej funkcji tej dziedziny prawa. Jeśli jednak dochodzi do jej zastosowania (np. w formie grzywny), dolegliwość powinna być dostosowana do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz stopnia winy sprawcyL. Wilk, J. Zagrodnik, Prawo i proces karny skarbowy, Warszawa 2023, s. 25.. Trudno wyobrazić sobie funkcję kary finansowej jako elementu wspierania budżetu Skarbu Państwa, gdyż oznaczałoby to jej wymierzanie z uwzględnieniem bieżących krajowych interesów finansowych, a nie sprawiedliwości.

Należy pamiętać, że funkcja egzekucyjno-kompensacyjna jest rozumiana wyłącznie w aspekcie uszczerbku finansowego Skarbu Państwa w związku z konkretnym, popełnionym czynem. Można by wyprowadzić kontrargument wobec tez z poprzedniego akapitu i stwierdzić, że wniosek Prezydenta RP dotyczył przestępstw natury formalnej (głównie nieskładania określonych informacji), a więc niezwiązanych bezpośrednio z uszczuplaniem Skarbu Państwa. Skoro tak, to kara za te przestępstwa traci funkcję egzekucyjno-kompensacyjną i rzekomo można by przypisać jej funkcję budżetową. Charakter przedmiotowych czynów nie zmienia jednak faktu, że pozostają one przestępstwami na gruncie k.k.s. Teza, że kara w tym przypadku nie spełnia jednej z funkcji, nie oznacza, że przestaje spełniać inne (np. prewencyjną), a tym bardziej nie uprawnia do przypisywania jej funkcji obcych systemowi, takich jak funkcja budżetowa. Kwalifikacja czynu nie ulega zmianie – pozostaje on przestępstwem.

Tematykę sankcji w prawie podatkowym podejmuje P. MajkaP. Majka, Sankcje w prawie podatkowym, „Toruński Rocznik Podatkowy” 2010, s. 61–62., analizując, czy mogą one pełnić funkcję fiskalną. Autor stoi na stanowisku, że charakter sankcji podatkowych zbliża je do tzw. podatkowych świadczeń ubocznych (zgodnie z niemiecką doktryną prawa), służących zabezpieczeniu lub wymuszeniu realizacji głównego świadczenia podatkowego. Są one zatem nakładane w celach niefiskalnych. Ponadto
P. Majka wskazuje, że wprowadzanie regulacji sankcyjnych w celu zwiększania wpływów budżetowych oznaczałoby oparcie wzrostu tych wpływów na liczbie naruszeń prawa. Takie działanie jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawa. Należy zgodzić się z tymi tezami i stwierdzić, że kary pieniężne na gruncie prawa karnego skarbowego nie powinny pełnić funkcji fiskalnej, mimo że obiektywnie zwiększają wpływy budżetowe (ich zapłata dostarcza związkowi publicznoprawnemu środków na realizację zadań publicznych)Należy zwrócić uwagę, że P. Majka nie wskazuje, czy kary pieniężne regulowane prawem karnym skarbowym wchodzą w zakres sankcji podatkowych..

Wymierzanie kar stanowi realizację wymiaru sprawiedliwości. Zgodnie z art. 175 ust. 1 Konstytucji RP „wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe”, w związku z czym tylko sądy są uprawnione do orzekania kar za przestępstwa.W. Wróbel, A. Zoll, Polskie prawo karne. Część ogólna, Kraków 2013, s. 32. Zasada trójpodziału władzy, wyrażona w art. 10 Konstytucji, stanowi, że władzę wykonawczą sprawuje Prezydent i Rada Ministrów, a sądowniczą sądy i trybunały. Sądy nie sprawują i na gruncie konstytucyjnym nie mogą sprawować władzy wykonawczej. Przypisanie karze funkcji budżetowej mogłoby prowadzić do sytuacji, w której sądy w pewnym sensie współuczestniczą w sprawowaniu władzy wykonawczej. Orzekanie kar finansowych stałoby się mechanizmem ściśle związanym z wykonywaniem budżetu państwa, a sędziowie byliby narażeni na naciski i pokusy uzależniania wysokości kary od sytuacji politycznej. Należy pamiętać, że k.k.s. zawiera dyrektywy, którymi sąd kieruje się przy stosowaniu kar i środków karnychDyrektywy ogólne wskazano w art. 12 § 2 k.k.s.: „Sąd wymierza karę, środki karne oraz inne środki według swego uznania, w granicach przewidzianych przez kodeks, bacząc, aby ich dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecz- nej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które mają one osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa”.. Żadna z nich nie odwołuje się do troski o budżet państwa. Aby zapobiec takiej patologii, nie należy przypisywać funkcji budżetowej karom w prawie karnym ani powszechnym, ani skarbowym.

Wnioski i ocena stanowiska Prezydenta

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że teoria celów i funkcji prawa karnego skarbowego nie wymienia wśród nich funkcji zasilania budżetu państwa. Prawo karne i karne skarbowe nie pełni bezpośrednio funkcji finansowej ani budżetowej.
Rolę taką może odgrywać jedynie pośrednio (ubocznie) w tym znaczeniu, że zapłacona kara pieniężna faktycznie zwiększa wpływy i dostarcza środków na realizację zadań publicznych.

Niedopuszczalne jest jednak uzasadnianie utrzymania wysokich kar pieniężnych za przestępstwa skarbowe złym stanem budżetu państwa. Niemniej należy podkreślić, że w oficjalnym wniosku Prezydent uzasadniał swój brak zgody na obniżenie kar także szeregiem właściwych argumentów, odnoszących się do statystycznej analizy prewencji ogólnej oraz spójności sankcji karnych za wszystkie przestępstwa formalne w Kodeksie karnym skarbowym. Ograniczenie się do tego typu argumentacji (niezależnie od jej merytorycznej oceny) byłoby właściwe i spójne z celami oraz funkcjami tej gałęzi prawa.

Kwestia „ratowania” budżetu wysokimi karami za wykroczenia i przestępstwa (zarówno pospolite, jak i skarbowe) jest tematem newralgicznym i od dawna budzi mieszane uczucia opinii publicznej. Dla przykładu można wskazać cytowany już artykuł P. Tyszki z 2007 r., w którym autor stwierdza: „Mniej skomplikowana wydaje się sytuacja w przypadku przestępstw i wykroczeń skarbowych, w których naruszenie należności publicznoprawnej nie nastąpiło, jak chociażby nierzetelne lub wadliwe prowadzenie ksiąg podatkowych, nie złożenie w terminie deklaracji podatkowej, nie złożenie w terminie zgłoszenia aktualizacyjnego i wiele innych. Karanie za tego rodzaju naruszenia często wzbudza w podatnikach odczucie nieuczciwego i krzywdzącego «szukania przez organy podatkowe pieniędzy». Pogląd ten może być na tyle uzasadniony, że grzywny wymierzane w wyniku stwierdzenia takich czynów są dodatkowym źródłem środków pieniężnych, zasilającym dochody publiczneP. Tyszka, Zadania prawa karnego…, s. 102.”.

Niestety, obecny Prezydent RP nie skorzystał z okazji, by zapewnić obywateli, że wątpliwości wskazane w powyższym cytacie są bezpodstawne. Wręcz przeciwnie, potwierdził, że prawo karne skarbowe ma realizować zadanie, do którego nie zostało powołane, czyli funkcję fiskalną. Z pewnością nie sprzyja to pogłębianiu zaufania obywateli do Państwa.

0%

In English

The fiscal function of fines in polish fiscal criminal law in the light of the presidential veto

This article analyzes the 2025 Presidential veto of the Fiscal Penal Code amendment, which sought to lower penalties for fiscal offences. The author criticizes the veto’s justification based on the poor state of public finances. It is argued that fiscal penal law serves preventive and compensatory functions, not budgetary ones. Using fines to fund the state is deemed inadmissible, violating constitutional principles, penological theory, and the separation of powers.

Tags

Informacja o plikach cookies

W ramach Strony stosujemy pliki cookies. Korzystanie ze Strony bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza zgodę na ich zapis lub wykorzystanie. Możecie Państwo dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies w przeglądarce internetowej w każdym czasie. Więcej szczegółów w "Polityce Prywatności".