7-8
2018
lipiec-sierpień
W następnym numerze
Prenumerata
Miesięcznik Palestra
Orzecznictwo Izby Karnej i Izby Wojskowej Sšdu Najwyższego
Rocznik OSN w sprawach karnych
Kontakt
Kolegium
www.palestra.pl środa, 19 grudnia 2018
*artykuł


 Palestra 04/2000


Stanisław Mikke, adwokat (Warszawa)

Charków

Maurycy Broch
porucznik tab. rezerwy, ur. 31 stycznia 1888 r. w Nakle k. Przemyla, syn Samuela i Sabiny.
W 1914 r. ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego i uzyskał stopień dr. nauk prawnych. W 1920 r. brał udział w wojnie polsko-sowieckiej, uczestnicząc w wyprawie kijowskiej. Od 1921 do 1939 r. prowadził kancelarię adwokacką w Turce (m. Turka) nad Stryjem. Działał tam w samorządzie miejskim będąc radnym miasta Turka. Po wybuchu wojny został zmobilizowany i skierowany do 10 dyonu w Radymnie. Wzięty do niewoli sowieckiej pod Radymnem. Wysłany do obozu w Starobielsku, skąd napisał w kwietniu 1940 r. list (zachowany) do rodziny. Żonę Ewę z córką Zofią Matyldą i synem Erwinem, 13 kwietnia 1940 r., deportowano do kołchozu Ksyłenbek w okręgu aktiubińskim w Kazachstanie, skąd do Polski wrócili w 1945 r.

Odznaczony pomiertnie Odznaką Pamiątkową Krzyż Kampanii Wrzeniowej 1939, Londyn, 15 sierpnia 1985 r., nr leg. 12589.

Podczas ekshumacji w 1996 r. w Charkowie odnaleziony został Jego wojskowy znaczek identyfikacyjny.

Michał Chraniewicz

rotmistrz kawalerii rezerwy 12 pułku ułanów, ur. 3 kwietnia 1889 r. Adwokat z Dubna. Działacz polityczny.

Adam Dziedzicki

porucznik and. rezerwy, ur. 27 grudnia 1886 r. w Warszawie, syn Adama i Janiny
z Thuguttów. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu w Petersburgu (1911) z tytułem doktora praw uzyskanym w Paryżu (1912).

Wpis na listę adwokacką uzyskał w 1918 roku. Kancelarię adwokacką prowadził w Warszawie przy ul. Służewskiej 4 (tel. 87.8-68). Był także radcą prawnym Ministerstwa Aprowizacji (1919). W Wojsku Polskim jako ochotnik w 8 pułku ułanów, przeniesiony do rezerwy w 1920 r. Przydzielony do PKU Warszawa w stopniu porucznika (Centralne Archiwum Wojskowe, akta personalne 1516; Rocznik Oficerów Rezerwy 1934).

Wzięty do niewoli i wywieziony przez bolszewików do obozu w Starobielsku. Na licie jeńców-oficerów polskich w Starobielsku pod nr 1101.

Edward Fechtner

kapitan rezerwy, ur. 10 grudnia 1893 r. we Lwowie, syn Jakuba i Anny z domu Próchnik. Absolwent Szkoły Oficerskiej Piechoty Austriackiej i Wydziału Prawa na Uniwersytecie we Lwowie. Od 1919 r. ochotnik w Wojsku Polskim w 1 baonie telegraficznym, przeniesiony do Oddziału II Szt. jako asystent prokuratury (1920). Wykładowca prawa wojskowego (1921). Rezerwista z przydziałem ewidencyjnym do 18 p.p. (1923), 1 pułk łącznoci (1927). Doktor praw. Adwokat praktykujący we Lwowie. Wzięty do niewoli. Podczas ekshumacji w Charkowie w 1996 roku odnaleziono telegram i 12 kart pocztowych od żony Marii Wandy i od córki.


Tadeusz Gierczyński
major w stanie spoczynku, ur. w 1881 r. Dr praw. Adwokat

Maksymilian Hoffman
kapitan piechoty rezerwy, ur. 12 padziernika 1893 r. we Lwowie, syn Władysława; dr praw, adwokat praktykujący we Lwowie. Wzięty do niewoli. Wywieziony z obozu w Starobielsku w kwietniu 1940 r. (Wg niepotwierdzonych relacji był widziany 31 stycznia 1942 r. w Workucie.)

Stanisław Jarosz

kapitan and. rezerwy, ur. 27 wrzenia 1889 r. w Rozsadowie, syn Karola i Marii.
Adwokat praktykujący zapewne w Kaliszu. PKU - Kalisz.

Mieczysław Jeżewski
porucznik piechoty pospolitego ruszenia piechoty rezerwy, ur. 26 lipca 1895 w Łodzi, syn Władysława i Jadwigi. Członek POW i uczestnik wojny 1920 r. Po wojnie w stopniu porucznika przeniesiony do rezerwy. Ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Adwokat, radca prawny w Zarządzie Miejskim w Łodzi. W drugiej połowie sierpnia 1939 r. został zmobilizowany do Dowództwa Okręgu Korpusu IV w Łodzi (Biuro Ochrony Poczty). Ewakuowany do Żyrardowa, stamtąd do Lublina. Następnie otrzymał rozkaz udania się na tzw. przyczółek rumuński". 17 wrzenia dotarł do miejscowoci Brody, a 19 wrzenia wraz z grupą żołnierzy został rozbrojony i wzięty do niewoli w okolicach miejscowoci Bursztyn przez wojska sowieckie.
Wysłany do obozu w Starobielsku, skąd wysłał dwa listy do siostry. Pozostawił żonę i dziecko.




Stanisław Kawczak
kapitan aud. rezerwy 15 pułku piechoty, ur. 3 kwietnia 1892 r. w Zwardoniu, syn Józefa, dr praw. Wpis na listę adwokacką uzyskał w 1926 roku. Prowadził kancelarię adwokacką w Warszawie przy ul. Mokotowskiej 49 (tel. 9.95-80). Wzięty do niewoli.

Stanisław Wiktor Koerbel

podporucznik artylerii rezerwy 24 pułku artylerii lekkiej, ur. 19 kwietnia 1901 r. Adwokat z Nowego Sącza.

Tadeusz Korwin-Szymanowski
porucznik kawalerii rezerwy 2 psk. Wpis na listę adwokacką uzyskał w 1923 roku. Kancelarię adwokacką prowadził w Warszawie przy ul. Hożej 38 (tel. 9.43-60)

Leon Jerzy Krzywicki
porucznik aud. rezerwy, ur. 17 padziernika 1896 r. w Warszawie, syn Ludwika Joachima Franciszka i Racheli Ludwiki z domu Feldberg. Dr praw, wpis na listę adwokacką uzyskał
w 1927 r. Mieszkał w Warszawie przy ul. Fredry 10 (tel. 3.45-33). Adwokat i radca Prokuratorii Generalnej i Banku PKO.

Stanisław Kubiak
kapitan łącznoci rezerwy, ur. 9 padziernika 1894 r. w Mieszkowie, pow. jarociński,
woj. poznańskie, syn Andrzeja i Marii z domu Filipiak. Brał czynny udzial w strajku szkolnym,
w którym wytrwał mimo represji władz pruskich do końca. Z tego powodu miał trudnoci
z przyjęciem do gimnazjum. Jako uczeń gimnazjum w Krotoszynie był członkiem T.T.Z. oraz prezesem koła niższego tego stowarzyszenia. Poza tym był czynnym członkiem drużyny wojskowej. Podczas nauki w gimnazjum im. Marii Magdaleny w Poznaniu należał do najbardziej czynnych członków drużyny wojskowej T.T.Z. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Poznańskiego.

W 1914 został wcielony do armii niemieckiej, w której przebywał do 7 listopada 1918 r., biorąc udział w I wojnie wiatowej w stopniu podoficera. Po powrocie z wojska niemieckiego, w pierwszych dniach listopada 1918 r. przygotowywał powstanie tajnej organizacji wojskowej JEDNOĆ"
w Jarocinie, współpracując aktywnie nad zorganizowaniem oddziału wojska polskiego.
Brał czynny udział w rozbrajaniu Niemców i opanowaniu koszar w Jarocinie oraz oswobodzeniu miasta Krotoszyna. Jako szef łącznoci 6 okręgu wojskowego w Jarocinie podczas Powstania zasłużył się przy organizowaniu służby łącznoci oddziałów powstańczych.

W trzecim powstaniu górnoląskim uczestniczył jako oficer telegrafii i zastępca szefa łącznoci przy Naczelnym Dowództwie Powstania.

Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Przeniesiony do rezerwy w stopniu kapitana.

W 1937 mieszkał w Ostrowiu Wielkopolskim (adres: ul. Królowej Jadwigi 10a), gdzie prowadził własną kancelarię adwokacką. Pełnił również funkcję przewodniczącego Komisji WF i PW przy powiatowym Komitecie.

Według zachowanego przekazu telegraficznego z kwietnia 1940 wzięty do niewoli bolszewickiej. Wywieziony do obozu w Starobielsku, skąd wysłał do rodziny kartkę pocztową w kwietniu 1940. Odznaczenia: Krzyż ląsk, Medal Niepodległoci, Srebrny Krzyż Zasługi.

Tadeusz Masłowski
major aud. w stanie spoczynku, ur. 7 stycznia 1885 r., syn Teofila i Antoniny. Doktor praw. Wpis na listę adwokacką uzyskał w 1933 roku. Kancelaria w Pabianicach przy ul. Pułaskiego 8.

Henryk Meryn
podporucznik, ur. 5 lutego 1910 r. w Kamienicy Podolskiej, syn Tadeusza; adwokat praktykujący w Będzinie przy ul. Małachowskiego 58. Wpis na listę adwokacką uzyskał w 1935 r. Przynależny
do 10 pułku piechoty w stopniu podporucznika. Wzięty do niewoli sowieckiej.

Bronisław Nieder
major aud. rezerwy. Adwokat z Poznania. Zmarł w obozie w Starobielsku.

Wiktor Nowak
kapitan aud. rezerwy, ur. 18 listopada 1894 r. w Ostrowie Wielkopolskim, adwokat praktykujący w Poznaniu (kancelaria: Al. Marcinkowskiego 25). Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. Zmobilizowany w Warszawie 28 sierpnia 1939 r., audytor Sądu Wojskowego. Wzięty do niewoli przez bolszewików we wrzeniu 1939 r. Wysłany do obozu w Starobielsku, skąd wysłał kartkę pocztową z datą 28 listopada 1939 r.; data stempla pocztowego - 2 grudnia 1939 r.

Józef Okowieciński
porucznik 28 pułku piechoty, ur. 1 lipca 1890 r. w Krajancu. Wpis na listę adwokacką uzyskał
w 1927 r., kancelaria w Łodzi przy ul. Piotrkowskiej 61 (tel.: 206-82).

Marian Plechawski
kapitan aud. rezerwy, ur. 30 lipca 1892 r. we Lwowie, dr praw, adwokat praktykujący
we Lwowie, czynny w 6 wojskowym sądzie okręgowym. Wzięty do niewoli. Wywieziony
z obozu w Starobielsku 15 kwietnia 1940 r.

Kazimierz Władysław Pluciński

ur. 12 lutego 1901 r. w Swadzimie, woj. poznańskie. Uczęszczał do gimnazjum w Swadzimie
do 1919 r. W latach 1920-1924 odbywa studia prawne na Wydziale Prawno--Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego. Dnia 20 grudnia 1924 r. uzyskuje dyplom nauk prawnych z tytułem magistra prawa.
Był adwokatem w Poznaniu. Zmarł w obozie w Starobielsku.


Leon Poznański
porucznik piechoty rezerwy 31 pułku Strzelców Kaniowskich w Sieradzu,
ur. 14 maja 1899 r. w Łodzi, syn Frydmana i Emilii. Wstąpił na Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W listopadzie 1918 r. zgłosił się do wojska i został skierowany do 36 pułku piechoty. Pełnił służbę do roku 1919. Mgr prawa, adwokat praktykujący we Lwowie.


Stanisław Wacław Siwecki
porucznik piechoty rezerwy, ur. 3 maja 1906 r. w Warszawie, syn Stanisława i Leonii Wilheminy z domu Skiba.

Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, adwokat praktykujący we Włocławku. W sierpniu 1939 r. zmobilizowany do Pułku Piechoty w Grodnie.

Z obozu w Starobielsku wysłał do rodziny w Radzyminie kartkę pocztową w marcu 1940 r.
Odznaczony pomiertnie Krzyżem Kampanii Wrzeniowej 1939 r. (Londyn 1985).


Kazimierz Starkowski
porucznik łącznoci rezerwy 7 baonu telegr., ur. 21 stycznia 1895 r. w Bydgoszczy, syn Józefa (lekarza weterynarii, uczestnika Powstania Wielkopolskiego, generała brygady) i Marii z domu Pohl.

Po maturze od sierpnia 1914 r. do stycznia 1919 r. odbywał służbę wojskową w armii niemieckiej. Po powrocie do Poznania wstąpił w 1919 r. do armii polskiej, pozostając w niej do demobilizacji,
tj. do 6 lutego 1922 r. W tym okresie brał udział w walkach o niepodległoć w Powstaniu Wielkopolskim (1 pułk Wojsk Łącznoci). Za ten okres walk otrzymał Odznakę Pamiątkową Wojsk Wielkopolski (nr st. 606). W 1920 r. będąc w 16 Dywizji Piechoty Pomorskiej, pod dowództwem gen. Skierskiego, uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, otrzymując Krzyż Walecznych. Ostatecznie do rezerwy przeszedł w stopniu porucznika 7 Samodzielnego Batalionu Łącznoci (Dowództwo Okręgu Korpusu nr VII w Poznaniu - Cytadela).

W latach 20. był czołowym polskim tenisistą i znanym działaczem AZS Poznań, akademickim wicemistrzem wiata w grze podwójnej w 1924 r.

Dyplom nauk prawnych uzyskał w 1923 r. na Uniwersytecie Poznańskim na Wydziale Prawno-Ekonomicznym. Od 1925 r. prowadził kancelarię adwokacką w Poznaniu,
 przy ul. w. Marcina 63 m. 7 (miejsce zamieszkania).

Był także członkiem zespołu w Sądzie Dyscyplinarnym przy Izbie Adwokackiej w Poznaniu.

15 sierpnia 1939 r. został powołany do służby wojskowej w Poznaniu (DOK nr VII - Cytadela). Wzięty do niewoli sowieckiej po 17 wrzenia 1939 r., początkowo w obozie Szepietówka, a następnie osadzony w obozie w Starobielsku. Stamtąd nadesłał do rodziny 2 kartki pocztowe datowane:
30 listopada 1939 r. i 9 grudnia 1939 r. Siostra por. Kazimierza Starkowskiego-Wanda Starkowska - otrzymała z Niemieckiego Czerwonego Krzyża, w wyniku poszukiwań, pisemne powiadomienie w maju 1940 r. o miejscu internowania brata - w obozie starobielskim.

Podczas ekshumacji w 1995 r. w Charkowie odnaleziony został Jego
wojskowy numer identyfikacyjny.



Stanisław Jan Nepomucen Szajner
major aud. w st. spoczynku, ur. 25 kwietnia 1887 r. w Witkowie, pow. Bełz, syn Wojciecha
i Katarzyny. Obrońca Lwowa. Do wybuchu II wojny wiatowej zamieszkały we Lwowie,
ul. St. Grabskiego 12.
Adwokat, prowadził kancelarię adw. we Lwowie, specjalizując się jako obrońca w sprawach wojskowych.

Do służby wojskowej został ponownie powołany tuż przed 1 wrzenia 1939 i służył jako major audytor w Korpusie Sądowym Lwowa. Do niewoli bolszewickiej wzięty został 24 lub 25 wrzenia 1939 r. Naoczni wiadkowie widzieli go w pieszej kolumnie kilkuset internowanych oficerów garnizonu lwowskiego, która udawała się ul. Łyczakowską na wschód poza miasto.

Osadzony został w obozie w Starobielsku, skąd wysłał do żony 2 kartki pocztowe z datami
23 grudnia 1939 r. i 9 marca 1940 r. oraz jeden telegram z dnia 22 marca 1940 r.
Zostawił syna Jana.


Karol Antoni Wiątek podporucznik piechoty rezerwy, ur. 29 listopada 1911 r. w Jarosławiu, syn Antoniego i Agnieszki. Po ukończeniu szkoły powszechnej rozpoczął naukę w Państwowym Gimnazjum w Jarosławiu, które kończy w 1930 r. W 1931 r. powołany został do służby wojskowej
i ukończył Dywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy przy 17 pułku piechoty w Rzeszowie. Po jego ukończeniu awansował na stopień ppor. i skierowany został do służby w 5 pułku strzelców podhalańskich na stanowisko dowódcy plutonu.

Bardzo energiczny, o wielkim poczuciu humoru i godnoci osobistej. Bardzo obowiązkowy, pełen zapału do pracy systematycznej. Bardzo inteligentny, umysł bystry i jasny. Pamięć i przytomnoć umysłu bardzo duża. Wykazuje wybitną orientację jako dowódca nawet w najkrytyczniejszych momentach. Decyzje podejmuje bardzo szybko. Bardzo dobrze orientuje się w sytuacji bojowej. Taktycznie bardzo dobrze przygotowany do dowodzenia plutonem.
W wykonywaniu obowiązków bardzo sumienny. Bardzo dobry". W ten sposób oceniał w opinii służbowej w 1932 roku dowódca 5 pułku strzelców podhalańskich, płk Jan Janowski, ppor. rezerwy Karola wiątka. 12 wrzenia 1932 r. przeniesiony został do rezerwy. W latach 1933 i 1934 odbywał ćwiczenia wojskowe w 5 pułku strzelców podhalańskich, w którym pozostawał na przydziale mobilizacyjnym. W latach 30. ukończył studia prawnicze uzyskując tytuł magistra praw.
W Białymstoku prowadził praktykę adwokacką.

W końcu sierpnia 1939 r. zgodnie z przydziałem mobilizacyjnym wcielony został do 5 pułku strzelców podhalańskich. We wrzeniu 1939 wzięty do niewoli przez bolszewików, przewieziony do obozu w Starobielsku. Nazwisko jego figuruje na wykazie NKWD, jeńców-oficerów polskich obozu
w Starobielsku, nr 9665.

Podczas ekshumacji w 1991 roku w Charkowie odnaleziony został Jego wojskowy znaczek identyfikacyjny.

Stanisław Jan Warzeszkiewicz
porucznik artylerii rezerwy, ur. 13 grudnia 1907 r. w Krakowie, syn Kazimierza (sędziego sądu wojewódzkiego, a następnie krakowskiego adwokata) oraz Marii. Ukończył szkołę powszechną
i rednią w Krakowie.

W 1927 r. rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, które przerwał w 1928 r. wstępując do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W 1929 r. ukończył ww. szkołę podchorążych i podjął dalsze studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. 3 lipca 1931 r. otrzymał dyplom magistra praw. Po studiach, do sierpnia 1939 r. prowadził kancelarię adwokacką w Krakowie. W latach 1931-1937 odbył kilka krótkoterminowych ćwiczeń w jednostce we Włodzimierzu Wołyńskim. W 1937 r. otrzymał stopień porucznika rezerwy artylerii.

Na początku czerwca 1939 r. został powołany na 3-miesięczne ćwiczenia do 10 Pułku Artylerii Ciężkiej w Przemylu, z których powrócił 26 sierpnia tegoż roku. 29 sierpnia w ramach mobilizacji do Wojska Polskiego wcielony został do 10 pułku artylerii ciężkiej w Przemylu. W Krakowie pozostawił żonę i córkę.

W połowie wrzenia 1939 r. jego siostra, mieszkająca w Kołomyi, otrzymała
od niego list, w którym donosił, że jest ranny i przebywa w szpitalu we Lwowie.

Natychmiast jego brat udał się do Lwowa, licząc, że zabierze rannego do domu. W szpitalu już go nie zastał. Wraz z załogą obrony Lwowa bolszwicy wzięli go ze szpitala do niewoli. W końcu 1939 r. do rodziny por. Warzeszkiewicza dotarł nieznany jej podchorąży z wiadomocią, że znał i widział por. Warzeszkiewicza w obozie w Starobielsku. W lutym 1940 r. nadeszła do żony kartka,
pocztówka ze Starobielska, w której mąż donosił, że przebywa w tej miejscowoci i jest zdrowy. Ostatnia wiadomoć - pocztówka - nadeszła od niego do rodziny ze Starobielska w końcu marca 1940 r. Nazwisko jego figuruje w wykazie jeńców oficerów polskich w obozie w Starobielsku
- sporządzonym przez NKWD, pod pozycją 445.

Jerzy Wojciechowski
porucznik piechoty rezerwy 4 pułku piechoty Legionów, ur. 1 marca 1902 r.
w Szewcach koło Chęcin, syn Stanisława i Józefy z domy Okólskiej.

Adwokat praktykujący w Kielcach (kancelaria przy ul. Wesołej). Mieszkał pod adresem:
ul. Prosta 25. W 1920 wstępuje do 205 ochotniczego pułku piechoty im. Jana Kilińskiego.
Na froncie litewskim i bolszewickim zostaje ranny. Rozkazem Naczelnego Dowództwa bezterminowo urlopowany. Ukończył gimnazjum im. Jana niadeckiego w Kielcach. Studiował początkowo
na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego w latach 1922-1923, a następnie na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Zmobilizowany w 1939 r., wzięty do niewoli sowieckiej
i wysłany do obozu w Starobielsku. Zimą 1939 r. żona w Kielcach otrzymała od niego list
z obozu. Odznaczony orderem Polonia Restituta.

Alfons Zapłata
Adwokat ze remu. (Jego brat Aleksander ppor. piechoty rez. 55 pp., ur. 30 grudnia 1906 r., sędzia ze migla woj. poznańskie, także został zamordowany w Charkowie.)

Wacław Żarnowski

porucznik int. rezerwy, ur. 24 wrzenia 1893 w Kutnie, syn Wincentego i Julii, zamieszkały
w Warszawie, ul. Złota 25 m. 6. We wrzeniu 1917 r. został internowany za należenie
do POW. Zwolniony w padzierniku 1918 r. W grudniu 1918 r. wstępuje do Wojska Polskiego, bierze udział w walkach pod Lwowem.

W kwietniu 1919 r. został zwolniony wskutek wyczerpania i słabego zdrowia. Ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Wpis na listę adwokacką uzyskał w 1933 r.
Prowadził kancelarię adwokacką w Warszawie przy ul. Złotej 25 (tel. 2.79-38). Był także radcą prawnym włoskiego towarzystwa ubezpieczeniowego Generali-Port-Polonia".
Uczestnik wojny polsko--bolszewickiej 1920 r.

Wzięty do niewoli sowieckiej, wysłany został do obozu w Starobielsku, o czym rodzina dowiedziała się od zwolnionego z niewoli, znajomego adwokata, mec. Talarka, a także dzięki nadesłanym przez Wacława Żarnowskiego kartkom pocztowym i depeszom z obozu (zaginął podczas Powstania Warszawskeigo). Dokumentem potwierdzającym obecnoć W. Żarnowskiego w Starobielsku jest także odkryty w latach 80. przez prof. Czesława Madajczyka (PAN) w archiwum b. niemieckiego Ministerstwa Spraw Zagranicznym (obecnie w Bonn) list, stanowiący odpowied tegoż urzędu (27 maja 1940 r.) na interwencję firmy Generali-Port-Polonia" do władz niemieckich o spowodowanie uwolnienia adw. Żarnowskiego. Władze niemieckie odmówiły podjęcia się tej interwencji.

Pozostawił żonę Marię z domu Holc (zm. w 1947 r.) oraz syna Janusza.


Jan Gocisław Żółkowski
porucznik rezerwy piechoty 36 pułku piechoty, ur. 17 kwietnia 1903 r. w Siedlcach, syn Aleksandra i Jadwigi z domu Tchórznicka. Ukończył państwowe gimnazjum rosyjskie
w Siedlcach. W 1920 r. podczas inwazji bolszewickiej, będąc uczniem 8 klasy, służył przez 4 miesiące jako ochotnik w wojsku.

Mgr prawa, absolwent Uniwersytetu Warszawskiego. Wpis na listę adwokacką uzyskał w 1932 r. Prowadził kancelarię w Warszawie przy ul. Marszałkowskiej 8 (tel. 8.05-24). Na licie starobielskiej - nr 1143, grób symboliczny na cmentarzu w Siedlcach.




(c) copyrights by Palestra.pl, all rights reserved design & powered by: abgstudio.com